|
Nietrzymanie moczu
Bezwiedne oddawanie (gubienie) moczu stanowi problem higieniczny, utrudnia funkcjonowanie, jest wstydliwe. Szacuje się, że nietrzymanie moczu dotyczy ponad 50 milionów ludzi na świecie, ¾ chorujących to kobiety. Czynnikami sprzyjającymi trudnościom w utrzymaniu moczu w pęcherzu, są: - wielorodność - szybki przebieg porodu i porody zabiegowe - operacje w obrębie miednicy mniejszej - genetyczne uwarunkowania dotyczące przede wszystkim tkanki łącznej - nawracające infekcje dróg moczowych - choroby ogólnoustrojowe, neurologiczne i metaboliczne, np. otyłość, cukrzyca, zaparcia - schorzenia układu oddechowego przebiegające z przewlekłym kaszlem - stosowanie niektórych środków farmakologicznych, np. pod- wyższających ciśnienie, uspokajających - niewłaściwa dieta - palenie tytoniu - stany depresyjne Wymienia się różne przyczyny prowadzące pośrednio i bezpośrednio do poszczególnych postaci inkontynencji. Biorąc pod uwagę warunki, w których dochodzi do wycieku moczu, wyróżnia się:
• wysiłkowe nietrzymanie moczu
• naglące nietrzymanie moczu • nietrzymanie z przepełnienia – pęcherz rozciągnięty, mimowolna utrata moczu pojawia się jako wynik przeszkody w odpływie moczu lub osłabionej kurczliwości wypieracza – mięśnia stanowiącego zasadniczy funkcjonalny składnik pęcherza moczowego Rodzaje nietrzymania moczu występują osobno lub jednocześnie, jako połączenie przyczyn i objawów. Te, tak zwane mieszane postacie są częste i trudniej poddają się leczeniu. Wysiłkowe nietrzymanie może powstawać w następstwie urazu okołoporodowego. W czasie menopauzy nasilające się objawy są najczęściej wynikiem zmian hormonalnych tego okresu. Termin – wysiłkowe, nie jest równoznaczny z występowaniem niemożności powstrzymania wypływu moczu w czasie wysiłku. Oznacza natomiast, że ciśnienie w cewce moczowej jest niskie i wystarczą nieznaczne zmiany ciśnienia brzusznego, żeby cewka przestała spełniać swą powstrzymującą funkcję. Objawy występujące u kobiet cierpiących na nietrzymanie moczu mogą być podobne w różnych jego postaciach. Należy jednak wyraźnie podkreślić, że rozróżnienie rodzajów patologii jest nadzwyczaj istotne, ponieważ wymagają one innego leczenia. Możliwości operacyjnego postępowania mogą być rozważane dopiero po zakończeniu terapii zachowawczej. Jako działania podstawowe proponujemy pacjentkom farmakoterapię, trening pęcherza moczowego, naukę prawidłowego opróżniania pęcherza moczowego, zabiegi elektrostymulacji. Nagląca postać nietrzymania wymaga szczególnie przemyślanych, cierpliwych działań – operacyjne postępowanie prowadzi do powikłań, trudnych do naprawienia. Konieczne jest kontrolowanie skuteczności terapii i indywidualne modyfikacje dostosowane do możliwości i efektów. Bieżący kontakt z leczonymi jest ważny, ułatwia realizację wyznaczonego planu i osiągnięcie celu. Diagnostyka urodynamiczna jest narzędziem pozwalającym na obranie właściwego kierunku postępowania. Niektóre z testów składających się na taką czynnościową ocenę, są szansą na monitorowanie i weryfikację leczenia. Celowość szczegółowego rozpoznawania zostaje podkreślona różnorodnością problemów napotykanych przez pacjentki i opiekujących się nimi lekarzy. Zwracam uwagę, że bez specjalistycznego określenia przyczyn zaburzeń uroginekologicznych, nasze wysiłki nie muszą zostać nagrodzone spodziewanymi efektami. |