Czynność pęcherza moczowego Wzajemne oddziaływanie żeńskich układów – moczowego i płciowego jest wynikiem ich wspólnego rozwoju oraz sąsiedztwa anatomicznego. Zmiany patologiczne toczące się w narządach płciowych wpływają na drogi moczowe, zwłaszcza dolny odcinek, czyli pęcherz moczowy i cewkę moczową. Zaburzenia określane jako dysfunkcje cewkowo – pęcherzowe są powodem wizyt u urologów, ginekologów, położników, nierzadko lekarzy pierwszego kontaktu. Wiedza na temat metod rozpoznawania i leczenia chorób uroginekologicznych jest ciągle uzupełniana ale dostęp do niej pacjentek jest ograniczony. Rodzaje terapii, którą dysponujemy, nie są wykorzystywane w należytym stopniu. Podstawową przyczyną jest brak informacji przekazywanych chorym a także trudności z upowszechnianiem zachowawczych sposobów opieki medycznej. Leczenie operacyjne jest możliwe i skuteczne u niewielkiej grupy kobiet. Skąd wiemy u których? Konieczne jest dokładne rozpoznawanie przyczyn występujących zaburzeń i określenie wskazań do chirurgicznego postępowania. Pomyłki grożą powikłaniami, skutków operacyjnych działań nie da się odwrócić, dlatego najpierw stosuje się postępowanie nieinwazyjne. Diagnostyka czynnościowa – badania urodynamiczne – pozwalają na rozróżnienie rodzajów dysfunkcji i wdrożenie właściwego leczenia. Przyczyny, poza infekcjami i zmianami zapalnymi, dotyczą neuro – lub psychogennych zaburzeń kontroli mikcji (oddawania moczu), nieprawidłowej budowy anatomicznej i zaburzonej czynności mięśni. Nieprawidłowości mogą dotyczyć magazynowania moczu i trudności w opróżnianiu pęcherza. Pojawiają się w każdym wieku, częściej w okresie po menopauzie, ale cierpią także dziewczynki, młode kobiety, pacjentki po porodach, operacjach ginekologicznych i innych działaniach chirurgicznych, chorzy neurologicznie, po naświetlaniach z powodu chorób nowotworowych, Przyczyną może być astma, przewlekły kaszel, palenie papierosów, nadmierny wysiłek fizyczny. Pojawia się niemożność utrzymania moczu w pęcherzu moczowym, często parcia naglące. Zapobieganie jest możliwe, ważne są jednak informacje szczegółowe - jak stosować zachowania profilaktyczne i umiejętność oceny ich przydatności. Przykładami są fizjoterapeutyczne przeciwdziałania pozwalające zachować kondycję po porodzie, operacji, pobycie w szpitalu połączonym z unieruchomieniem i w wielu innych trudnych sytuacjach.